Moja droga do mediumizmu nie zaczęła się od wielkich słów ani od przekonania, że mam jakiś szczególny dar. Wiele rzeczy, które dziś nazywa się pracą medium, robiłem kiedyś zupełnie nieświadomie. Dopiero z czasem znajomi zaczęli mówić, że jestem jak medium, jasnowidz… a kto wie, może jeszcze coś więcej.

A ja tak naprawdę po prostu jestem. Z biegiem lat zacząłem też rozumieć coś bardzo ważnego: świat duchowy nie wybiera ludzi według wykształcenia, portfela ani pochodzenia. Przez długi czas byłem osobą raczej wycofaną. Miałem w sobie przekonanie, że jestem „zbyt prosty”, i właśnie przez to brakowało mi wiary w siebie. Dziś wiem, że to niema znaczenia. Jestem na to żywym dowodem.

Różne doświadczenia w moim życiu — również te trudne i bolesne — sprawiły, że zacząłem bardziej otwierać się na to, co niewidzialne. Wtedy dopiero zacząłem rozumieć, że pewne rzeczy towarzyszyły mi właściwie od zawsze. Już we wczesnym dzieciństwie zdarzały się sytuacje, które dziś potrafię nazwać inaczej. Wtedy jednak myślałem, że każdy tak ma. Dopiero gdy część moich rówieśników zaczęła patrzeć na mnie jak na kogoś „dziwnego”, zrozumiałem, że moje doświadczenia nie są dla wszystkich czymś oczywistym.